"لیپمن" بر این باور بود که خبرنگار می بایست به عنوان یک میانجی یا مترجم بین عموم و سیاست گزاران عمل کند. بر این اساس ژورنالیسم تبدیل به یک واسطه می شد.
هنگام سخنرانی نخبگان، خبرنگار گوش فرا می داد و اطلاعات را ثبت می کرد، آنگاه این اطلاعات را تصفیه کرده، و برای استفاده عموم در اختیار آنان قرار می داد. دلیل ژورنالیست برای این کار آن بود ک عموم در موقعیتی نبودند که قادر به هضم اطلاعات فزاینده و پیچیده جامعه مدرن باشند، در نتیجه یک واسطه می بایست اخبار را برای آنان تصفیه می کرد.
لیپمن این موضوع را به این صورت شرح می دهد: عموم از هوشیاری کافی برای درک مسائل پیچیده سیاسی برخوردار نیست. علاوه بر این، عموم آنقدر در زندگی روزمره خود غرق است که توجه چندانی به سیاست های پیچیده دولت ندارد. بنابراین آنان نیاز به فردی دارند که تصمیمات و نگرانی های نخبگان را تفسیر کرده و اطلاعات را ساده و قابل فهم کند. این نقش یک ژورنالیست است.
لیپمن معتقد بود که عموم از طریق رای خود بر تصمیم گیری نخبگان تاثیر می گذارند. در همین حین، نخبگان (یعنی سیاستمداران، سیاست گزاران، ماموران دولت، دانشمندان، و غیره) قدرت را اداره خواهند کرد.
در دنیای لیپمن، نقش خبرنگار آگاه کردن عموم از اقدامات نخبگان بود. از آنجایی که عموم از طریق رای خود حرف آخر را می زدند یکی دیگر از نقش های روزنامه نگار نظارت بر عملکرد نخبگان بود. این روند عملا عموم را در پایین ترین سطح زنجیره قدرت قرار می داد، که اطلاعات را که از متخصصان/نخبگان جریان می یافت دریافت می کردند.
"دووی"، معتقد بود خبرنگار نه تنها باید به عموم اطلاع رسانی کند، بلکه باید گزارش خود را به گونه ای تدوین کند که هدف از آن صرفاً انتقال ساده اطلاعات نباشد.
در کل منظور از این حرفها این است که نقش خبرنگار درکمک به رسیدن دولت ها به اهدافشان غیر قابل لنکار است .
حال با توجه به اهمبت و حساسیت شغلی، این قشر از جامعه حق دارند تا دیدار با رهبر خود را در خواست کنند.
همانطور که پيغمبر اکرم «صلى الله عليه وآله وسلّم» مأمور اجراى احکام و برقرارى نظامات اسلام بود و خداوند او را رئيس و حاکم مسلمين قرار داده و اطاعتش را واجب شمرده است فقهاى عادل هم بايستى رئيس و حاکم باشند و اجراى احکام کنند و نظام اجتماعى اسلام را مستقر گردانند. (ولايت فقيه ـ ص 93-92)
همه ما می دانیم که ولایت فقیه جوهره امامت در زمان غیبت است.
رهبر معظم انقلاب به مناسبت های مختلف با اقشار مختلف مردم دیدار و گفتگو می کنند.
ولی این موضوع که چرا حضرت آقا خبرنگاران را به حضور نمی پذیرند ذهن مرا مشغول کرده است.
به خدا ما خبرنگاران نیز دوست داریم به بهانه ای لحظه ای را در کنار ایشان سپری کنیم تا از رهنمود های آن مقام والا استفاده کنیم.
البته بی تردید بی توجهی مسئولان امور مطبوعاتی وزارت ارشاد و حتی مدیران مسئول و سردبیران جراید در این خصوص بی تاثیر نیست.
